ମାତ୍ର ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେବା ମୋ ପାଇଁ ସମ୍ଭବପର ନ ଥିଲା । ଆସାମ ଗୌହାଟୀ ଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ପାରା ସନ୍ତରଣ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ଅଭାବ ହେତୁ ସଫଳତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ଏବେ ଇଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ବୋଉକୁ ଘରେ ଏକା ଛାଡି ଏ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ ଯେତିକି ଜନ୍ମୁ ନାହିଁ । ତା’ ଛଡା ଅର୍ଥର ବାଧକତା ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇ ଛିଡା ହୋଇଛି ।
ନୟାଗଡ଼ ନୂଆଗାଁର ପାରାପ୍ଲେଜିକ୍ ପ୍ରମୋଦ କୁମାର ସାହୁଙ୍କ ସଂଘର୍ଷମୟ କାହାଣୀ ସବୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନ ପରି ମୋ ଜୀବନ ବି ଏକ ସମୟରେ ସରଳରେଖାରେ ଗତି କରୁଥିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ, ପାହାନ୍ତି ସକାଳ ଓ ସଂଧ୍ୟାର ମୁହଁସଞ୍ଜ ରଙ୍ଗ କିଛି ବି ଫରକ ପଡୁ ନ ଥିଲା ମୋ ବ୍ୟସ୍ତ ବହୁଳ ଜୀବନରେ । ଯଦିଓ ଜନ୍ମରୁ ହିଁ ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ଦୁଃସ୍ଥିତି ସହ ଜୁଝି ହୋଇ ନିଜ ଜୀବନକୁ ସେହି ବାଗରେ ଗଢ଼ାଇ ନେଇଥିଲି ।
ପରିବାର ଓ ପରିଚୟ:-
ମୋ ପିତା ବେଣୁଧର ସାହୁ ଜଣେ ଦିନମଜୁରିଆ । ଘରକୁ ସମ୍ଭାଳିବା ପାଇଁ ମା’ । ଆଉ ଜଣେ ଭଉଣୀ । ନୟାଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ନୂଆଗାଁ ବ୍ଲକ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବେରୁଆଁବାରି ପଞ୍ଚାୟତର ପୋଡ଼ାସାହି ମୋର ଗାଁ । ଘରର ଆର୍ଥିକ ଅସ୍ୱଚ୍ଛଳତା ହେତୁ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିଥିଲି । ତା’ପରେ ଅର୍ଥର ଅଭାବ ମୋର ଗତିପଥକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲା । ବାପାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଇ ଦିନମଜୁରିଆ ରୂପେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲି । ଏହିପରି କାମ କରିବା ଭିତରେ ମୁଁ ଧୀରେଧୀରେ ରାଜମିସ୍ତ୍ରୀ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି । ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଘରର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ବଦଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମାଜରେ ନିଜ ପରିଚୟରେ ସାମିଲ ହୋଇ ପାରିଲି ।
ପଥକୁ ରୋଧିଲା ବିପଦ :-
ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଚାଲିଥିଲା ଜୀବନରେ । ୨୦୧୨ ମସିହାରେ ମୋର ବାହାଘର ମଧ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା । ଆମ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନର ସ୍ନେହ ସମ୍ପର୍କରୁ ନେଇ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ପୁଅଟିଏ । କିନ୍ତୁ ଥିଲା ଥିଲା ଭାଗ୍ୟର ଅଣଚାଶ ପବନ ଯେପରି ସୁଖଦ ଜୀବନଯାତ୍ରାକୁ ଧ୍ୱସ୍ତବିଧ୍ୱସ୍ତ କରିବାକୁ ପଣ କରି ନେଇଥିଲା । ୨୦୧୩ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସର କଥା ଯେପରି ଦୁର୍ଯୋଗ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଥିଲା ଛଦ୍ମବେଶରେ । ଶ୍ରାବଣ ମାସ ଥିବାରୁ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ବୋଲବମ୍ ଯାଉଥିଲି । ହଠାତ୍ ପଛପଟୁ ଗାଡି ଧକ୍କାରେ ମୋ ଜୀବନର ମୋଡ଼ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା । ସେହି ଦୁର୍ଘଟଣାର ପରିଣାମ ଭୋଗିବାକୁ ଯାଇ ସାରା ଜୀବନ ମୋ ଅଣ୍ଟା ତଳକୁ ପାକ୍ଷାଘାତର ଶିକାର ହୋଇଗଲି । ମେରୁଦଣ୍ଡ ଆଘାତଜନିତ ଏହି ପାକ୍ଷାଘାତର ନା କିଛି ଉପଚାର ଥିଲା ନା ଥିଲା ଭଲ ହେବାର ଆଶ୍ୱାସନା । ଏ ଡାକ୍ତରଖାନାରୁ ସେ ଡାକ୍ତରଖାନା ଦୌଡ଼ିଦୌଡ଼ି ହତାଶରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଥାଏ । ଘରେ ବାପା ବୋଉ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ । ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଜନିତ ଅବସ୍ଥା ହେତୁ ବାପାଙ୍କର କାମ କରିବାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନ ଥାଏ । ଘରେ ଘୋର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥାର ପରିସ୍ଥିତି । ଏହି ଦୁଃସମୟରେ ଆଉ ଚଡ଼କ ପଡିବା ପରି ଘଟଣା ଘଟିଗଲା ମୋ ଜୀବନରେ । ଏହି ସମୟରେ ମୋର ସାହସ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଛିଡାହେବା ବଦଳରେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁଅକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ସମ୍ପର୍କ ଛିନ୍ନ କରି ଚାଲିଗଲା ବାପଘରକୁ ।
ଜୀବନର ଏଇ ଚରମ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ସମୟରେ ମୋର ସାଙ୍ଗମାନେ ହିଁ ସହାୟତା କରିବା ପାଇଁ ଆଗଭର ହୋଇ ଆସିଥିଲେ । ମାଟ୍ରିକ ଯାଏଁ ପାଠ ପଢିଥିବାରୁ ଘରେ ଛୋଟପିଲାଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲି ଏବଂ ହ୍ଵିଲ୍ଚେୟାର୍ରେ ଦୋକାନରୁ ଜିନିଷ ଆଣି ହ୍ଵିଲ୍ଚେୟାର୍ରେ ଘରଘର ବୁଲି ବିକ୍ରି କରିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୋ ସାଙ୍ଗ ଓ ଓଡିଶା ସ୍ପାଇନାଲ୍ ଗ୍ରୁପର ବନ୍ଧୁମାନେ ମିଳିତ ଭାବେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାରୁ ଗୋଟେ ଛୋଟ ସ୍ଥାୟୀ ଦୋକାନଟେ କରିପାରିଲି । ଏବେ ସେଇ ଦୋକାନରୁ ଯାହା ଆୟ ଓ ଟ୍ୟୁସନରୁ ପରିବାର ପରିପୋଷଣ ହେଇ ପାରୁଛି । ଏହା ଭିତରେ ବାପା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଦେହତ୍ୟାଗ କରି ସାରିଲେଣି । ଘରେ ପାଖରେ କେବଳ କହିଲେ ବୋଉ ।
ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ପାରା ସୁଇମର୍ ପ୍ରତିଭା :-
କେବଳ ଟ୍ୟୁସନ ଓ ଦୋକାନକୁ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ବୋଲି ନ ଭାବି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପ୍ରତିଭାର ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଗଭର ଥିଲି । ପିଲାବେଳେ ଗାଁ ପୋଖରୀରେ ଗାଧେଇବା ଓ ପହଁରିବାର ଅନୁଭୂତି ଥାଏ । ସେହି ସାହସରେ ୨୦୨୨ ମସିହାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଓଡିଶାର ରାଜ୍ୟସ୍ତରୀୟ ପାରା ସନ୍ତରଣ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗନେଲି । ସୌଭାଗ୍ୟକୁ ୫୦ ମିଟର ଓ ୧୦୦ ମିଟର ବ୍ୟାକ୍ ଷ୍ଟ୍ରୋକରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିଲି । ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଜାତୀୟ ସ୍ତରୀୟ ସନ୍ତରଣ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବାପାଇଁ ମନୋନୀତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲି । ମାତ୍ର ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେବା ମୋ ପାଇଁ ସମ୍ଭବପର ନ ଥିଲା । ଆସାମ ଗୌହାଟୀ ଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ପାରା ସନ୍ତରଣ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ଅଭାବ ହେତୁ ସଫଳତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ଏବେ ଇଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ବୋଉକୁ ଘରେ ଏକା ଛାଡି ଏ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ ଯେତିକି ଜନ୍ମୁ ନାହିଁ । ତା’ ଛଡା ଅର୍ଥର ବାଧକତା ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇ ଛିଡା ହୋଇଛି ।
ତଥାପି ଏତିକି ଖୁସି ଯେ ଜୀବନ ତା’ ବାଟରେ ଚାଲିଛି । ସେ ହେଉ ବରଂ ହୁଇଲ୍ ଚେୟାର ଚକାରେ ଭରା ଦେଇ, ସେ ହେଉ ବରଂ ଖିଲିପାନ ଦୋକାନରେ ସିଙ୍ଗାପୁରୀ, ସଫଲ୍ ବିକି କିମ୍ବା ହେଉ ବରଂ ଛୋଟଛୋଟ ଛୁଆଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା ପାଠକୁ ବାଣ୍ଟି…. ଯେପରି ହେଉ ଯେମିତି ହେଉ ଜୀବନ ତା’ ବାଟରେ ଚାଲିଛି… ।
