ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଡ଼ିଶାର ଯେଉଁ କତିପୟ ମହିଳା କ୍ରୀଡ଼ାବିତ୍ ନିଜର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ସ୍ୱାକ୍ଷର ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟନ୍ତୀ ବେହେରା ଓ ସୁଚିତ୍ରା ପରିଡ଼ା ଅନ୍ୟତମ । ଦୁହେଁ ଜୀବନର ଚରମ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ପରେ ନିଜକୁ ସଜାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ବଳରେ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଛନ୍ତି । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସଂଖ୍ୟ ନବାଗତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାର ଜୀବନ୍ତ କାହାଣୀ ପାଲଟିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ଉପସ୍ଥାପନା: ଗାୟତ୍ରୀ ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ପୃଷ୍ଟି
ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଡ଼ିଶାର ଯେଉଁ କତିପୟ ମହିଳା କ୍ରୀଡ଼ାବିତ୍ ନିଜର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ସ୍ୱାକ୍ଷର ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟନ୍ତୀ ବେହେରା ଓ ସୁଚିତ୍ରା ପରିଡ଼ା ଅନ୍ୟତମ । ଦୁହେଁ ଜୀବନର ଚରମ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ପରେ ନିଜକୁ ସଜାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ବଳରେ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଛନ୍ତି । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ପାରାକ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସଂଖ୍ୟ ନବାଗତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାର ଜୀବନ୍ତ କାହାଣୀ ପାଲଟିଛନ୍ତି ।
ନିକଟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟସ୍ତରୀୟ ପାରାଚମ୍ପିୟାନ୍ସିପ୍ ଖେଲୋ ଇଣ୍ଡିଆରେ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଜାଭଲିନ୍ ଥ୍ରୋରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ହାସଲ କରି ନିଜର ଅନନ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ା ନୈପୂଣ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି ସୁଚିତ୍ରା ପରିଡ଼ା । ସମ୍ପ୍ରତି ପ୍ୟାରିସ୍ଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ବିଶ୍ୱ ପାରା ଦୌଡ଼କୁଦ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦେଶ ତରଫରୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଭେଣ୍ଟ୍ରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରି ଜାଭେଲିନ୍ରେ ରୌପ୍ୟପଦକ ଓ ସଟପୁଟ୍ରେ କାଂସ୍ୟପଦକ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ଓଡ଼ିଶାକୁ ଗର୍ବିତ କରିଛନ୍ତି । ସେହିପରି ଜୟନ୍ତୀ ବେହେରା ମଧ୍ୟ ଖେଲୋ ଇଣ୍ଡିଆରେ ଶହେ ମିଟର ଦୌଡ଼ି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ହାସଲ କରି ଜଣେ ସୁଦକ୍ଷ ପାରାଆଥ୍ଲେଟ୍ ଭାବେ ନିଜର ଅତୁଳନୀୟ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିଛନ୍ତି ।
ଆସନ୍ତୁ ଏହି ଅନନ୍ୟ ଦୁଇ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ାବିତ୍ଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଓ ସଫଳତାର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କାହାଣୀ ଜାଣିବା ।
ପରିଚୟ –
ସୁଚିତ୍ରା ପରିଡ଼ା (ଜନ୍ମ:୨୬ ଜାନୁଆରୀ, ୧୯୯୩) ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପାରାକ୍ରୀଡ଼ାବିତ୍ । ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଭେଣ୍ଟ୍ ବ୍ୟତୀତ ସେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ହ୍ୱିଲଚେୟାର ବାସ୍କେଟବଲ୍ ଖେଳାଳି । ଘରୋଇ ସର୍କିଟରେ ସୁଚିତ୍ରା ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାରତ, ଦିଲ୍ଲୀ ଏବଂ ଓଡ଼ିଶାରୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବର୍ଷ –
ସୁଚିତ୍ରା, ଯିଏ ଓଡ଼ିଶାର ପୁରୀରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ହେଉଛନ୍ତି ଜୟରାମ ପରିଡ଼ା ଏବଂ କେତକୀ ପରିଡ଼ା । ସେ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠପଢ଼ିଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜକୁ ଜଣେ ‘ହାରାହାରି ଛାତ୍ରୀ’ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି । ଯିଏ ପ୍ରକୃତରେ ଖେଳ କିମ୍ବା ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ପ୍ରତି ପୂର୍ବରୁ ଆଗ୍ରହୀ ନ ଥିଲେ ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ।
ଆଘାତ –
୨୮ ଏପ୍ରିଲ ୨୦୧୬ରେ, ସୁଚିତ୍ରା ଆମ୍ବ ତୋଳିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଆମ୍ବଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ ଖସି ପଡ଼ିଥିଲେ । ପଡ଼ିଯିବା ଫଳରେ ତାଙ୍କ ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା । ଯାହା ତାଙ୍କୁ ୨୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପକ୍ଷାଘାତ ରୋଗୀଭାବରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା ।
ସେ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧିକାଂଶ ଡ଼ାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରୁ ନିରାଶାର ବାଣୀ ଶୁଣିଥିଲେ । ମେରୁଦଣ୍ଡ ଆଘାତ ହେତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନରେ ଯେ ସେ ଆଦୌ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଡାକ୍ତର ସୂଚାଇ ଦେଇଥିଲେ । ଶେଷରେ, ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ ହସ୍ପିଟାଲ୍ରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିବାକୁ ରାଜି ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥାରେ ସାମାନ୍ୟ ଉନ୍ନତିର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ । ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାରରେ ସୀମିତ ରହି ଯାଇଥିଲା । ତାଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ ଦିନ ବିଛଣାରେ ଶୋଇ ରହିବାରେ କଟୁଥିଲା ।
ପୁନର୍ବାସ –
ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରର ଦେଢ଼ ମାସ ପରେ, ସୁଚିତ୍ରା କଟକରୁ ତିରିଶ କିଲୋମିଟର ଦୂର ଓଲଟପୁରରେ ଅବସ୍ଥିତ ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ନ୍ୟାସନାଲ୍ ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ ଅଫ୍ ରିହାବିଲିଟେସନ୍ ଟ୍ରେନିଂ ଆଣ୍ଡ ରିସର୍ଚ୍ଚ (ଏସ୍ ଭି ନିରତାର୍)ରେ ତାଙ୍କର ପୁନର୍ବାସ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଷାରେ, “ପ୍ରଥମ ଦେଢ଼ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ନିଜକୁ କହିଥିଲି – ତୁମେ ଚାଲିପାରିବ ! କେତେବେଳେ, ତୁମେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଏବଂ ଧାରାବାହିକ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଉଛ ଯେଉଁଠାରେ ସମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହଠାତ୍ ଉଠି ଦିନେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି । କୌଣସି ଔଷଧ ନାହିଁ, ଏହି ସତ୍ୟ ସହିତ ସ୍ୱାଭାବିକ ହେବାକୁ ମୋତେ କିଛି ସମୟ ଲାଗିଲା; ମୋତେ କେବଳ ବ୍ୟାୟାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଆଶା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ହୁଏତ, କୌଣସି ଦିନ ମୋର ଭଲ ସମୟ ଆସିବ ।”
ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାରରୁ ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ର ପରିଚୟ –
ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କ ହ୍ୱିଲଚେୟାରରୁ ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଦୁନିଆ ସହିତ ପରିଚୟ ଏକ ବିରାଟ ଘଟଣା ଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ତାଙ୍କୁ ଏସ୍ ଭି ନିରତାର୍ କ୍ୟାମ୍ପସରେ ନିୟମିତ ଖେଳ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଯୋଗଦେବାକୁ କହିଥିଲେ, ସେହିଦିନଠାରୁ ନିଜ ଉପରେ ଏକ ପ୍ରକାର ଆସ୍ଥା ଆସିଯାଇଥିଲା କହିଲେ ଅତ୍ୟୁକ୍ତି ହେବନାହିଁ । ପ୍ରତିଦିନ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ରଗବି ଏବଂ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟବଲ୍ ଖେଳୁଥିଲେ, ଯାହା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ କେବଳ ନିଜ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବଲ୍ ପାସ୍ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ରହୁଥିଲା । କ୍ରୀଡ଼ା-ଇନ୍ ଚାର୍ଜ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କ ମନ ଏବଂ ଶରୀରକୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବା ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦଳରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ପୂର୍ବ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ କେବେବି କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରି ନ ଥିଲେ ସୁଚିତ୍ରା, ତେଣୁ ଏଥିପ୍ରତି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଅନିଚ୍ଛୁକ ରହୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ତାଙ୍କୁ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଥେରାପି ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଧମକ ଦେବା ପରେ ଏହାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ।
ସେ ଆରମ୍ଭ କରିବାର ପ୍ରାୟ ଗୋଟିଏ କି ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ପରେ, ଡ଼ବ୍ଲୁବିଏଫ୍ଆଇର ମହାସଚିବ ସୁଶ୍ରୀ କଲ୍ୟାଣୀ ରାଜାରମଣ, ଜାତୀୟ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ଲି ରୟ ସାଇମନ ଏବଂ ବରୁଣ ଆହଲାୱତଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଖେଳ ପରିଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତିଭାକୁ ଦେଖି ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ମନୋନୀତ କରାଯାଇଥିଲା । ଯାହା ୨୦୧୭ରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଜାତୀୟ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ୍ ଖେଳିବାର ମାତ୍ର ୩ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା ।
ଚତୁର୍ଥ ଜାତୀୟ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍, ୨୦୧୭
ଜାତୀୟସ୍ତରରେ ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଥିଲା ଚତୁର୍ଥ ଜାତୀୟ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟବଲ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍, ଯାହା ୨୦୧୭ ନଭେମ୍ବର ୪ରୁ ୯ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା । ଏହି ଚମ୍ପିୟାନସିପ୍ରେ ସୁଚିତ୍ରା ଆୟୋଜକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖେଳାଳି ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ – ଯାହା ତାଙ୍କ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସକୁ ବହୁତ ଉନ୍ନତ କରିଥିଲା ।
ସେହିପରି ୧୯ ନଭେମ୍ବରରୁ ୨୪ ନଭେମ୍ବର ୨୦୧୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେନ୍ନାଇରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ୫ମ ଜାତୀୟ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର୍ ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ରେ ସୁଚିତ୍ରା ଦିଲ୍ଲୀ ଦଳର ସଦସ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ।
୨୦୧୯ ଜୁନ୍ ୨୪ରୁ ଜୁନ୍ ୨୯ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋହାଲିରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଷଷ୍ଠ ଜାତୀୟ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଚାମ୍ପିଅନ୍ସିପ୍ରେ ସୁଚିତ୍ରା ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଏକ ୫ ଜଣିଆ ଦଳ ଗଠନ କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ଚମ୍ପିୟାନସିପ୍ରେ ଓଡ଼ିଶା ଦଳ ଏକ ଜବରଦସ୍ତ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟରେ ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନ ହାସଲ କରିଥିଲା ।
ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପାରା ଆଥଲେଟିକ୍ସରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ –
ସୁଚିତ୍ରାଙ୍କ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପ୍ରଥମ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଥିଲା ଏସୀୟ ପାରା ଗେମ୍ସ ଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ଯାହା ୨ ମାର୍ଚ୍ଚରୁ ୧୧ ମାର୍ଚ୍ଚ, ୨୦୧୮ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡର ବ୍ୟାଙ୍କକ୍ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏସିଆ ଓସେନିଆ ଜୋନ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଏବଂ ଟୋକିଓ ୨୦୨୦ ପାରାଅଲିମ୍ପିକ୍ସ ଯୋଗ୍ୟତା ୨୦୧୯
ସୁଚିତ୍ରା ଏବଂ ଭାରତ ମହିଳା ଦଳର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ଏସିଆ ଓସେନିଆ ଜୋନ୍ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଏବଂ ଟୋକିଓ ୨୦୨୦ । ପାରାଅଲିମ୍ପିକ୍ସ କ୍ୱାଲିଫାୟର୍ସ, ଯାହା ୨୭ ନଭେମ୍ବରରୁ ୮ ଡ଼ିସେମ୍ବର ୨୦୧୯ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡର ପଟାୟା ସହରରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ।
ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଓ ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନ –
ସମ୍ପ୍ରତି ସୁଚିତ୍ରା ପୁରୀ ତହସିଲ ଅଧୀନରେ ଜଣେ ସହକାରୀ ରାଜସ୍ୱ ନିରୀକ୍ଷକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଅଟନ୍ତି । ଏହା ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା ପାରାକ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ଅଭ୍ୟାସ ଜାରି ରଖି ବିଶେଷ କରି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଭେଣ୍ଟ୍ ଜାଭେଲିନ୍ ଓ ସଟ୍ପୁଟ୍ ବିଭାଗରେ ଏଫ୍-୫୫ ବର୍ଗରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରି ଅନେକ ସଫଳତା ସାଉଁଟି ସାରିଛନ୍ତି ।
ବ୍ୟତିଗତ ଜୀବନରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ସହିତ ପୁରୀରେ ଏକ ଯୌଥ ପରିବାରରେ ରୁହନ୍ତି । ତଥାପି, ତାଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ କଟକର ଏସ୍ ଭି ନିରତାର୍, ପୁନର୍ବାସ କେନ୍ଦ୍ରରେ ବିତିଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚିକିତ୍ସା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରିବା ଏବଂ ସକ୍ରିୟ ଓ ଫିଟ୍ ରହିବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଅନୁମତି ପାଆନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ପୁନର୍ବାସରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଯୁବତୀମାନଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ନିଜକୁ ସକାରାତ୍ମକ ରଖିବା ଏବଂ ଜୀବନରେ ସେମାନଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ରୀଡ଼ା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି । ଏଥିରେ କେବଳ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଖେଳାଳିଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିବା, ସେମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ସମାଧାନ କରିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶ୍ୱସ୍ତି ଦେବା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ସୁଚିତ୍ରା ତାଙ୍କ ସଫଳତା ପାଇଁ ହ୍ୱିଲ୍ଚେୟାର ବାସ୍କେଟ୍ବଲ୍ ଫେଡ଼େରେସନ୍ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ (ଡ଼ବ୍ଲୁବିଏଫ୍ଆଇ)କୁ ଶ୍ରେୟ ଦିଅନ୍ତି । ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାଷାରେ, “ଆଜି, ଯଦି ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯଦି ମୁଁ ଆଜି ସକ୍ରିୟ ଅଛି, ତାହା କେବଳ ଡ଼ବ୍ଲୁବିଏଫ୍ଆଇ ଯୋଗୁଁ । ଥେରାପି ଏପରି ଏକ ଜିନିଷ ଯାହା ମୋତେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଭାବରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଡ଼ବ୍ଲୁବିଏଫ୍ଆଇ ମୋତେ ବାହାର ଦୁନିଆ ସହିତ ପରିଚିତ କରାଇଛି, ଯାହା ମୋର ମନକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରଖିବାରେ ଏବଂ ମୋର ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି । ସେମାନେ କେବଳ ଆମକୁ ସଠିକ୍ ସୁଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶଦାତା ମଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗାଯୋଗରେ ରୁହନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି । ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଯୋଗୁଁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସମର୍ଥ କରିପାରିବି । ମୁଁ ମୋର ଓଡ଼ିଶା ଦଳକୁ ବାରମ୍ବାର କହୁଛି ଯେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରୟାସ ମୂଲ୍ୟହୀନ ହେବ । ଆମକୁ ଏକାଠି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏକାଠି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଗୋଟିଏ ଦଳ ଭାବରେ ଏକାଠି ଲଢ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତେବେ ହିଁ ଆମେ କ୍ରୀଡ଼ା ଏବଂ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବୁ ।
ଜୟନ୍ତୀ ବେହେରା: ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଏକ୍ସପ୍ରେସ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବିଜୟୀ ଜୟନ୍ତୀ –
ଯେତେବେଳେ ସେ ମାତ୍ର ଏକ ବର୍ଷ ବୟସର ଥିଲେ, ଏକ ବିରାଟ ଦୁର୍ଘଟଣା ତାଙ୍କ ଜୀବନର ରାସ୍ତାକୁ ଅଦଳବଦଳ କରିଦେଇଥିଲା । ତଥାପି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନରେ ଏହି ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ଭାରତକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗୌରବର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚାଇବାରୁ କିଛି ବି ରୋକି ନଥିଲା । ଏଠାରେ “ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଏକ୍ସପ୍ରେସ” ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା କ୍ରୀଡ଼ା ଇକୋସିଷ୍ଟମ୍ର ଯାତ୍ରା ରହିଛି ।
ଯଦି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାର ଉପକୂଳରେ ଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳକୁ ଯିବାର କୌଣସି କାରଣ ଥାଆନ୍ତା, ତେବେ ତାହା ହୁଏତ ପୁରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ସହରର ନଡ଼ିଆ ବଗିଚାକୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ହୋଇଥାଆନ୍ତା । କୁଞ୍ଜ ବେହେରା ହେଉଛନ୍ତି ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳର ଜଣେ ଦିନମଜୁରିଆ ଶ୍ରମିକ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ତିନି ଝିଅ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପୁଅକୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ବିରାଟ ପରିବାର ପ୍ରତିପାଳନ ପାଇଁ ଦୂରେଇ ରହିଥାନ୍ତି । ଯେପରି ଜୀବନଯାପନ ସଂଘର୍ଷ ସହ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ନ ଥିଲା, ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, କୁଞ୍ଜ ଆହୁରି ଦୁଃଖର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଏକ ବର୍ଷର ଝିଅ ଜୟନ୍ତୀ ଦୁର୍ଘଟଣାବଶତଃ ଏକ ଇଟାଭାଟିରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା । ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଡ଼ିଗ୍ରୀ ପୋଡ଼ି ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତ ସମେତ ତାଙ୍କ ବାମପାର୍ଶ୍ୱ ଆଂଶିକ ଭାବରେ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଦୁର୍ଘଟଣା ଏତେ ଗୁରୁତର ଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ବାମହାତର ଆଙ୍ଗୁଠିଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ପରିଣାମତଃ ତାଙ୍କ ବାମହାତ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ବଙ୍କା ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେହି ଜାଗାର ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ସ୍ନାୟୁ ହରାଇ ଦେଇଥିଲେ । ଅର୍ଥାତ୍ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନରେ ତାଙ୍କର ଏ ହାତ ଆଉ ସିଧା ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ।
ଆଜି, ଜୟନ୍ତୀ ବେହେରା “ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଏକ୍ସପ୍ରେସ” ନାମରେ ପରିଚିତ । ଯାହା ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ଜାତୀୟ ପାରା ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ରେ ତାଙ୍କ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଡ଼ାକନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା । କୋଭିଡ଼-୧୯ ସଙ୍କଟ ଯୋଗୁଁ ଆଥଲେଟିକ୍ସ ଜଗତ ବନ୍ଦ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଭାରତର ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାରା-ଆଥ୍ଲେଟ୍ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ସହରରେ ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ଆଥ୍ଲେଟିକ୍ ଟ୍ରାକ୍ ରେ ନିଜର ଖେଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ ।
କୋଭିଡ଼-୧୯ ଯୋଗୁଁ ସାମାଜିକ-ଆର୍ଥିକ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତିର ଗମ୍ଭୀରତା ତାଙ୍କ ପରିବାର ଉପରେ ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଆୟ ଦୈନିକ ମଜୁରି ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ରହିଥିଲା । ସଙ୍କଟର ଅଭୂତପୂର୍ବ ପ୍ରକୃତିକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା କଷ୍ଟକର ଯେ ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ପରିବାର ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ରୋଜଗାରକ୍ଷମ । ବିଶେଷକରି ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଆଥଲେଟିକ୍ସ ତାଙ୍କ ଆଘାତକୁ ଆହୁରି ଖରାପ କରିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ ।
ଝିଅଟି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଭଲ ପାଏ –
ପରିବାରର ସମର୍ଥନ ସତ୍ତ୍ୱେ ଗ୍ରାମୀଣ ଭାରତରେ ‘ଅକ୍ଷମତା’ ଥିବା ଝିଅ ପାଇଁ ଭେଦଭାବର ଭୟ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିନ୍ତିତ କରିଥିଲା । ଆଘାତ ସତ୍ତ୍ୱେ, ଦୌଡ଼ିବା ଏପରି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଥିଲା ଯାହା ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭବ କରାଉ ନ ଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକ ଏବଂ ମଧ୍ୟମା ବିଦ୍ୟାଳୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଥିଲେ ।
“ଦୌଡ଼ ମୋତେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଆନନ୍ଦର ଭାବନା ଦିଏ । ଏହା ମୋତେ ମୋର ପ୍ରତିଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା, ଅନ୍ୟ ସକ୍ଷମ ଏବଂ ପାରା-ଆଥଲେଟମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଦେଇଛି । ଏହା ମୋତେ ମୋ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ସମକକ୍ଷ ଅନୁଭବ କରାଏ । ମୁଁ ଜଣେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ ଖେଳାଳି ହେବା, ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥିର କରିବା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ କଠିନ ତାଲିମ ନେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ” ବୋଲି ଜୟନ୍ତୀ କୁହନ୍ତି ।
ଜୟନ୍ତୀଙ୍କର ଦୌଡ଼ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିବା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍କୁଲର ଖେଳ ପଡ଼ିଆରେ ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ତାଲିମ ନେବାର ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେହି ବର୍ଷ ପରେ, ଏକ ବ୍ଲକ୍ସ୍ତରୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜୟନ୍ତୀ ଅନ୍ୟ ସକ୍ଷମ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରି ଦୌଡ଼ ଶେଷ କରିଥିଲେ । ପଦକ ଅପେକ୍ଷା, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା ଯେ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସାଦ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଉପରେ ନଜର ପକାଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତାଲିମ ଶିବିରରେ ଯୋଗଦେବାକୁ କହିଥିଲେ ।
ଭାରତରେ ପାରା-ଆଥଲେଟିକ୍ସର ସ୍ଥିତି –
ପ୍ରତିଭା ଉପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିବା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସାଦ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ । ସେ ଥରେ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ଅନୁଭବ କରି ନ ଥିଲେ । ତାଲିମ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଖୁସି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଭାବ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲା । ତାଙ୍କ ପିଲାର ଦ୍ରୁତ ପ୍ରଗତିକୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସାଦ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁକୁଳ ଆଥଲେଟିକ୍ ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବାକୁ ରାଜି କରାଇଥିଲେ, ଯାହା ବୃତ୍ତିଗତ ତାଲିମ ପାଇଁ ଅଧିକ ସହାୟକ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଗଠନମୂଳକ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦକ୍ଷ ଖେଳାଳିଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା, ଯାହା ସିଷ୍ଟମର ଏକ ଅଭାବ ଥିଲା, ତେଣୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର ତୃଣମୂଳ ସ୍ତରରେ ସମାଧାନ କରାଯାଇ ନାହିଁ ।
ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଚେତନତା ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହନର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ, କ୍ରୀଡ଼ା ଇଭେଣ୍ଟ୍ରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ପାରା-ଆଥଲେଟ୍ଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବହୁତ କମ୍ । ତେଣୁ ଜିଲ୍ଲାସ୍ତରରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ ନାହିଁ । ରାଜ୍ୟସ୍ତରରେ ବା ଜାତୀୟ ଇଭେଣ୍ଟ୍ ଜଣେ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶାର କିରଣ ହୋଇଅଛି ।
ଭାରତୀୟ ପାରାଅଲିମ୍ପିକ୍ କମିଟି (ପିସିଆଇ) ଖେଳାଳିମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଦୁର୍ବଳତା ଉପରେ ଆଧାର କରି ୨୦ଟି ଉପଲବ୍ଧ ବର୍ଗରୁ ଚୟନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଏ । ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ, ଜୟନ୍ତୀ ଟି-୪୭ ବର୍ଗ (ଅଙ୍ଗ ଅଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ଉପର ଅଙ୍ଗ, ମାଂସପେଶୀ ଶକ୍ତି ଦୁର୍ବଳ, କିମ୍ବା ଗତିର ଦୁର୍ବଳତା ପରିସରଭୁକ୍ତ) ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ବୋଲି ପାଇଲେ । ଛୋଟ ଦୂରତା ପାଇଁ ବ୍ଲକ୍ ଗୁଡ଼ିକରୁ ଶୀଘ୍ର ଆରମ୍ଭ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ଯାହା ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ପ୍ରବଳ ଚାପ ପକାଉଥାଏ । ଫଳସ୍ୱରୂପ, ସେ ୮୦୦ ମିଟର, ୧୫୦୦ମିଟର ଏବଂ ୩୦୦୦ମିଟର ପରି ଦୂରତା-ଦୌଡ଼ ଇଭେଣ୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ । ଶେଷରେ, ସେ ୪୦୦ମିଟର ଇଭେଣ୍ଟ୍ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ କାରଣ ଟି-୪୭ ବର୍ଗୀକରଣରେ ଅନ୍ୟ ଦୂରତା ବର୍ଗ ଉପଲବ୍ଧ ନ ଥିଲା ।
ପ୍ରତିଭା ଖୋଜା ଏବଂ ପାଣ୍ଠି ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଆକାର ଦିଏ –
୨୦୧୬ ମସିହାରେ, ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସାଦ ପଞ୍ଚକୁଲାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ପାରା ଆଥ୍ଲେଟିକ୍ସ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ୨୦୧୬ରେ ତାଙ୍କ ପିଲାଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ । ଜୟନ୍ତୀ ଏହି ଇଭେଣ୍ଟ୍ରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ଏବଂ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ଏକ ଅଣଲାଭକାରୀ ସଂସ୍ଥା, ଗୋ-ସ୍ପୋର୍ଟସ୍ ଫାଉଣ୍ଡେସନ୍ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କ୍ରୀଡ଼ା ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ଜିତିଥିଲେ । ଏହା ସେମାନଙ୍କର ପାରା ଚାମ୍ପିଅନ୍ସ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଏକ ଅଂଶ ଥିଲା, ଯାହା “ଭାରତୀୟ ପାରାଅଲିମ୍ପିକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଗଠନ ଯୋଡ଼ିବା” ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ । ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ କ୍ରୀଡ଼ାବିତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସାଧାରଣ ଧାରଣାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାରେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଜଡ଼ିତ । ଗୋ-ସ୍ପୋର୍ଟସ୍ ବୃତ୍ତିଗତ ଦଳ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ କ୍ରୀଡ଼ା କ୍ୟାରିୟର ପରିଚାଳନା କରିବା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଯାତ୍ରାଖର୍ଚ୍ଚ, ତାଲିମ ଉପକରଣ, ପୁଷ୍ଟିସାର ଏବଂ ଆଘାତ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ସହାୟତା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା ।
୨୦୧୮ ମସିହାରେ ଜାକର୍ତ୍ତାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଏସୀୟ ପାରା ଗେମ୍ସରେ ୪୦୦ ମିଟର ଦୌଡ଼ରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ୨୦୦ ମିଟର ଇଭେଣ୍ଟରେ କାଂସ୍ୟ ପଦକ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଦକ୍ଷତାର ପ୍ରମାଣ ଦିଏ ।
ଜୟନ୍ତୀ ୨୦୨୧ ଟୋକିଓ ସଂସ୍କରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ସରକାରୀ କ୍ରୀଡ଼ା ଯୋଜନାରୁ ମିଳୁଥିବା ଭତ୍ତା ସହିତ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ସମର୍ଥନ କରିଚାଲିଛନ୍ତି । ଜୟନ୍ତୀ କେତେବେଳେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ଯେ ଏତେ କମ୍ ବୟସରେ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଛୋଟ ଝିଅଟି, ଜୀବନ କ’ଣ ଦେବ ସେ ବିଷୟରେ କୌଣସି ସ୍ପଷ୍ଟତା ନ ଥିବା ବେଳେ, କିପରି ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ଏବଂ ଭାରତର ପାରା-ଆଥ୍ଲେଟ୍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ମହିଳା ପାରାଆଥଲେଟଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ ହୋଇ ପାରିଛନ୍ତି !
ରେକର୍ଡଧାରିଣୀ ଜୟନ୍ତୀ –
ଜୟନ୍ତୀ ଅଦ୍ୟାବଧି ଜାତୀୟସ୍ତରୀୟ ଚମ୍ପିୟାନସିପର ୧୦୦ ମିଟର, ୨୦୦ ମିଟର ଏବଂ ୪୦୦ ମିଟର ପାରାଦୌଡ଼ି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ୨୦୧୬ -୨୪ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ ୨୪ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି । ସେହିପରି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଦୌଡ଼ିକୁଦ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ୯ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ, ୯ଟି ରୌପ୍ୟ ପଦକ ଓ ୩ ଗୋଟି କାଂସ୍ୟ ପଦକ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ପାରାଦୌଡ଼ାକୁଦର ଏହି ତିନୋଟି ବିଭାଗରେ ସେ ଜାତୀୟ ରେକର୍ଡର ଅଧିକାରୀ ମଧ୍ୟ । ତାଙ୍କର ଏହି ଅସାମାନ୍ୟ ପ୍ରତିଭା ନିମନ୍ତେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ୨୦୧୯ ମସିହା ନିମନ୍ତେ ରାଜ୍ୟର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୀଡ଼ା ସମ୍ମାନ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ କ୍ରୀଡ଼ା ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ।
