ଗର୍ଭରୁ ଆସେ ଏ ଜୈବିକ ଭିନ୍ନତା,
ଜିନ୍ ଓ ପରିବେଶର ଗହନ ଜଟିଳତା ।
ଅନ୍ୟ ଦୁନିଆରୁ ଆସିଛି ସେ ପିଲା,
ଆଖି ଥାଇ ବି ଦୁନିଆ ତା’ର ଅଲଗା ।
ସରଳ ନୁହେଁ ତା’ର ଭାବର ବୁଝାମଣା,
“ଅଟିଜିମ୍” ଏକ ଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାଧାରା ।
ଗର୍ଭରୁ ଆସେ ଏ ଜୈବିକ ଭିନ୍ନତା,
ଜିନ୍ ଓ ପରିବେଶର ଗହନ ଜଟିଳତା ।
ମସ୍ତିଷ୍କର ତାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗଠନ,
କୋଷ କୋଷ ମଧ୍ୟରେ ଅସଂଯୋଗର ଲକ୍ଷଣ ।
କୌଣସି ଭୁଲ୍ ନୁହେଁ କି ପାପର ବୋଝ,
ପ୍ରାକୃତିକ ସୃଷ୍ଟିର ଏକ ନିଆରା ରୋଜ୍ ।
ହସି ଖେଳି ସେ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଏ ନାହିଁ,
ନାଁ ଧରି ଡାକିଲେ ବି ଜମା ଶୁଣେ ନାହିଁ ।
କଥା କହିବାରେ ଡେରି କରେ ବଡ଼,
ନିଜ ଭାବନାରେ ସେ ସଦା ବୁଡ଼ ।
ଗୋଟିଏ କାମକୁ ବାରମ୍ବାର କରି,
ସାମାଜିକ ଦୁନିଆରୁ ସେ ଯାଏ ଦୂରି ।
ସବୁବେଳେ ଖୋଜେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶୃଙ୍ଖଳା,
ସାମାନ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନେ ହୁଏ ଅସ୍ଥିର, ଚଞ୍ଚଳା ।
ଶିଶୁର ବିକାଶରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଲକ୍ଷଣ,
ବିଶେଷଜ୍ଞ କରିବେ ଏହାର ନିରୀକ୍ଷଣ ।
ଅକୁପେସନାଲ୍ ଓ ସ୍ପିଚ୍ ଥେରାପିଷ୍ଟ ସାହାଯ୍ୟ,
ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରୀକ୍ଷା ହେବ କାର୍ଯ୍ୟ ।
ସମୟରେ ଚିହ୍ନଟ, ସଠିକ୍ ନିଦାନ,
ଦିଏ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆଶାର ଆହ୍ୱାନ ।
ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ହିଁ ଏହାର ମୂଳ,
ବ୍ୟବହାରଗତ ଚିକିତ୍ସା ଅଟେ ଅତୁଳ ।
ସ୍ପିଚ୍ ଥେରାପି କଥା କହିବା ଶିଖାଏ,
ଅକୁପେସନାଲ୍ ଥେରାପି ଦକ୍ଷତା ବଢ଼ାଏ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲା ପାଇଁ ଅଲଗା ପାଠ୍ୟକ୍ରମ,
ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରେମରେ ହୁଏ ତା’ର କାମ ।
ଜନକ ଜନନୀ! ତୁମେ ତା’ର ଶକ୍ତି,
ତୁମର ସ୍ନେହ ହିଁ ତା’ର ପ୍ରକୃତ ମୁକ୍ତି ।
ବୁଝିବାକୁ ହେବ ତା’ର ମନର ଭାଷା,
ସହଯୋଗ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ପୂରଣ ହେବ ଆଶା ।
ଲୋକଙ୍କ କଥାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ ଗୁରୁତ୍ୱ,
ତୁମ ପାଇଁ ସେ ପିଲା, ସେ ହିଁ ତୁମ ସର୍ବସ୍ୱ ।
ସମାଜକୁ ଦିଅ ଏକ ସଚେତନ ବାର୍ତ୍ତା,
“ଭିନ୍ନତା ସୁନ୍ଦର”, ଏଇ କବିତାର କଥା ।
