ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତିରୂପ – ସତ୍ୟ ନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ

କବିତା ଗଳ୍ପ ରମ୍ୟକଥା ଓ ଅନୁବାଦ ସମେତ ସାହିତ୍ୟର ବବିଧ ବିଭାଗରେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି କଲମ ଚାଳନା କରି ଆସୁଥିବା ପ୍ରବୀଣ ସ୍ରଷ୍ଟା ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଜଣେ ସୁପରିଚିତ ସ୍ତମ୍ଭକାର ମଧ୍ୟ । ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ପାଦନା ଓ ସଙ୍ଗଠନରେ ଧୂରୀଣ ସ୍ରଷ୍ଟା ଏଲ୍ ଆଇ ସି ର ପ୍ରଶାସନିକ ସେବାରୁ ଅବସର ପରେ ସମ୍ପ୍ରତି ରାୟଗଡାର ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା ଭାବେ କସ୍ତୁରୀ ନଗର, ରାୟଗଡାସ୍ଥିତ ନିଜ ନିବାସ “ସୁହାସିତମ୍”ରେ ସୃଜନ ମଗ୍ନ ।

ପ୍ରଖର ପ୍ରତିଭା ସମ୍ପନ୍ନ ରାୟଗଡାର ସୁଖ୍ୟାତ ଗନ୍ତାୟତ ପରିବାରର ବଡପୁଅ ସତ୍ୟନାରାୟଣ । ସାନଭାଇ ଦିବଙ୍ଗତ ହାସ୍ୟବ୍ୟଙ୍ଗ ସ୍ରଷ୍ଟା ଗନ୍ତାୟତ ଶିବପ୍ରସାଦ ଓ ଦିବଙ୍ଗତା ବଡ ଭଉଣୀ ନିର୍ମଳା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ସୁଲେଖିକା। ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦର ଧାରା ଅବାରିତ ବର୍ଷି ହୋଇଯାଉଥିଲା ଏମାନଙ୍କ ଉପରେ । ସେ ସବୁକୁ ଧାରଣ କରିବାପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଅପ୍ରମିତ ଶକ୍ତି ସାମର୍ଥ୍ୟ ରହିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ବୌଦ୍ଧିକ ସ୍ତରରେ ଏହି ପରିବାରଟି ଯେତିକି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥୁଲା, ଶାରୀରିକ ସ୍ତରରେ ସେମାନେ ସେତିକି ନଥିଲେ । ନିୟତିର କେଉଁ ନିୟମରୁ କେଜାଣି ଆନୁବଂଶିକ ବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ ଅସ୍ଥିଗତ ଅକ୍ଷମତାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ କ୍ରମାଗତ ଚଳତଶକ୍ତି ରହିତାବସ୍ଥାର କରୁଣ ଶୀକାର ହୋଇଗଲେ ସେମାନେ। ସତ୍ୟନାରାୟଣ ପିଲାଦିନୁ ବାପାଙ୍କ ବିୟୋଗ ସତ୍ତ୍ୱେ ହାଇସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତି ପରେ ନିୟମିତ କଲେଜ ଯାଇ ସ୍ନାତକ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିଲେ ।

ଶୈଶବରୁ ଯେଉଁ ସାରସ୍ଵତ ସୃଜନର ଉନ୍ମେଷ ହୋଇଥିଲା ତା’ର କ୍ରମବିକାଶ ହେଉଥିଲା । ଶିଶୁ ପତ୍ରିକାମାନଙ୍କରେ ସତ୍ୟଙ୍କର ଲେଖା ବାହାରୁଥିଲା । ଖୁବ୍ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର ଥିଲେ ସତ୍ୟ । କେବଳ ପାଠରେ ନୁହେଁ ପ୍ରବନ୍ଧ, ବକ୍ତୃତା, ତର୍କ, ସାଧାରଣଜ୍ଞାନ, ଗଳ୍ପ କବିତା ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରୁଥିଲେ । ଉତ୍ତରାଧିକାର ସୂତରେ ସେ ପରିବାରଟି ପ୍ରଜ୍ଞାପ୍ରତିଭାର ଅଧୁକାରୀ ଥିଲା । ରାୟଗଡ଼ା ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ସାହିତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ ଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟର ସାଇକେଲ ପଛରେ ବସି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ କରି ଏକ ସୃଜନଶୀଳ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ସତ୍ୟ । ଗଢ଼ିଥିଲେ ନିରୁତା ସୃଜନ ମଗ୍ନଙ୍କ ପାଇଁ ରାୟଗଡ଼ା ସାହିତ୍ୟ ସଂସଦ’ । କ୍ରମେ ସେ ରାୟଗଡା ଜିଳ୍ଲା ହେବା ପରେ ହେଲେ ଜିଲ୍ଲାର ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ପ୍ରଥମ ସଦସ୍ୟ । ଦୁଇଥର ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ସଦସ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି ସେ। ରାୟଗଡ଼ା ସାହିତ୍ୟ ସଂସଦ ଆନୁକୁଲ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ‘କିଛି କଥା କିଛି କବିତା ଓ ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲା ସଂସ୍କୃତି ପରିଷଦ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରକାଶିତ “ରାୟଗଡ଼”କୁ ସେ ସଂପାଦନା କରିଥିଲେ । ଶୈଶବରୁ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ତାଙ୍କର ସାରସ୍ଵତ ସର୍ଜନାମାନ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା । ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ଯୁକ୍ତିନିଷ୍ଠ ପ୍ରବନ୍ଧ ଓ କବିତାମାନ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି । ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୈନିକ ସମ୍ବାଦ ପତ୍ରରେ ନିୟମିତ ବ୍ୟବଧାନରେ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ଲଳିତ ନିବନ୍ଧ ଧର୍ମୀ ସ୍ତମ୍ଭ ସେ ଲେଖି ଆସୁଛନ୍ତି । ଆକାଶବାଣୀ ଜୟପୁରରୁ ତାଙ୍କର ବହୁବାର କବିତା ଓ ଆଲୋଚନା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି । ‘ଥୁଣ୍ଟା ଗଛ’ ଓ ‘ଛବିର ମଣିଷ’ ଶୀର୍ଷକରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି କବିତା ସଂକଳନ ରହିଛି । ସତ୍ୟ ନାରାୟଣ ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ ଏଲ୍.ଆଇ.ସି. ଅଫିସରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେହି ସେବା ପ୍ରାୟ ଚାରି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ନିର୍ବାହ କରିବା ପରେ ସମ୍ପ୍ରତି ସେବା ନିବୃତ୍ତ ସତ୍ୟ ଓ ଶିବ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କର ବୃତ୍ତି ଥିଲା ଏଲ୍.ଆଇ.ସି. । ସାନଭାଇ ଶିବ ଅଳ୍ପାୟୁ ଥିଲେ । ଦୁଇ ଭାଇ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ପରି ଥିଲେ । ଶିବ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରତିଭାର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ମାତ୍ର ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ବୟସରେ ଶିବଙ୍କ ଆକସ୍ମିକ ବିୟୋଗରେ ଖୁବ୍ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ ସତ୍ୟ । କ୍ରମେ ନିଜକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସମ୍ଭାଳିଲେ । ନିଜର ସୃଷ୍ଟି ସର୍ଜନା ଉପରେ ବେଶି ଗୁରୁତ୍ୱ ନଦେଇ ସେ ସାନ ଭାଇର ସାରସ୍ବତ ସୃଷ୍ଟିର ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସମୟ ଦେଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରଚେଷ୍ଟାରେ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭବନରେ ଶିବଙ୍କର ତୈଳଚିତ୍ର ଶୋଭା ପାଇଲା ।