ଅନମନୀୟ ପ୍ରତିଭାର ସ୍ୱର ସ୍ୱାକ୍ଷର – ପ୍ରତିଭା ପରିଡ଼ା

କବିତା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିଶ୍ୱାସ, କବିତା ତାଙ୍କର ଥରଥର ପାଦକୁ ସମ୍ଭାଳି ରଖିବା ପାଇଁ ଏକ ଅତିକ୍ରମ୍ୟ ତପସ୍ୟା । କବିତା ତାଙ୍କ କବି ଜୀବନର ପରମାର୍ଥ । ଏକ ସାର୍ଥକତା । ବାଟ ଚାଲିବା ଯଦି ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହୁଏ ତେବେ ତାଙ୍କ ମଥାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପଡୁ କି ଅଭିଶାପ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଶବ୍ଦ ସୁଜିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ । ଏହି ଅଙ୍ଗୀକାର ବଦ୍ଧତାକ ସେ ବ୍ରତ କରି ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି । ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଛି ଯେତିକି ତାଠାରୁ ଅଧିକ ତାଙ୍କ ଠାରୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇଛନ୍ତି । ତଥାପି ତାଙ୍କର କାହା ପାଖରେ କିଛି ଆପତ୍ତି ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ । ସେ ନିରବ ସାଧିକାଟିଏ ପରି ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି । ଅଭିଷିକ୍ତା ହୋଇ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସାରସ୍ୱତ ପ୍ରତିଭା ତାଙ୍କୁ ସିକ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ପ୍ରଜ୍ଞା ପ୍ରତିଭାର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ଧନ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି । ଓଡ଼ିଶାର ସାରସ୍ୱତ ଭଣ୍ଡାରକୁ ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ସମୃଦ୍ଧ କରିଛି । ଏହି ପ୍ରତିଭାମୟୀ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରତିଭା ପରିଡ଼ା । ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭାସିଗ୍ଧ କାବ୍ୟଜଗତ ହେଉଛି – ହଠାତ୍ ଈଶ୍ୱର ପାଲଟିଯିବା ମୋହରେ, ତୁମ ଠିକଣା ମୋତେ କେଉଁ ବା ଜଣା, ଈଶ୍ୱର ଈଶ୍ୱରୀୟ, ଏମିତି ଆତଯାତ ଓ ବାଳି । ସେହିପରି ତାଙ୍କର ଏକ ଗଳ୍ପ ସଂକଳନ ରହିଛି ‘ଚମ୍ପାବତୀର ମୃତ୍ୟୁ’ । ଏକାଙ୍କିକା – ‘ତର୍ପଣ’ ।

ପ୍ରତିଭା ପରିଡ଼ାଙ୍କର ଜନ୍ମ କଟକ ସହରରେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପୈତୃକ ଭିଟାମାଟି ଜଗତସିଂହପୁର ।

ଶୈଶବରୁ ରଙ୍ଗୀନ୍ ପ୍ରଜାପତି ପରି ଘୁରି ବୁଲୁ ଥିବା କିଶୋରୀଟିଏ ଦୁରାରୋଗ୍ୟ ବ୍ୟାଧିରେ ପୀଡ଼ିତା ହୋଇ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ହସ୍ପିଟାଲର ବେଡ଼ରେ ଓ ଘରର ଚାରି କାନ୍ଥ ଭିତରେ ପଡ଼ି ରହିବା ପ୍ରତିଭାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିୟତିର କମ୍ ବଡ଼ ଉପହାସ ନୁହେଁ । ଯେଉଁ ସମୟରେ ଜୀବନର ଲବ୍ଧ ଅଭିଜ୍ଞତା ସଂଗ୍ରହ କରି ଅନେକ ସମ୍ଭାବନାର ପଥ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯିବାର ଆଶଙ୍କା ଭିତରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶୈଶବ କାଟିଲେ । ପିତାଙ୍କର ଥିଲା ଅମାପ ବହି ନିଶା । ନିଜେ ପଢ଼ନ୍ତି । ଅହରହ ରୋଗ ଶଯ୍ୟାରେ କଣପାଇଁ ବହିର ପାହାଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କରି ଦିଅନ୍ତି ପିତା । ବାଗ୍ମିତା ପରି ନିଜ ଶୟନ ଶଯ୍ୟା ଭିତରେ ଗଢ଼ି ହେଉଥିଲା ଗୋଟିଏ କବିପ୍ରାଣ । ଘରୋଇ ଭାବରେ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ସହ ଏହି ପୁସ୍ତକ ରାଶିକୁ ସେ ବନ୍ଧୁ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଏହି ପୁସ୍ତକମାନଙ୍କରୁ ରସ ସଂଗ୍ରହ କରି ଏକ ସର୍ଜନାୟକ ବୀଜ କ୍ରମଶଃ ପ୍ରକାଶ ଲୋଡ଼ୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପିତା କେବେ ବି ଚାହୁଁ ନଥିଲେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭାମୟୀ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ଲୋକ ଲୋଚନକୁ ଆସୁ । ଶାରିରୀକ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା କନ୍ୟାର ପ୍ରତିଭାରେ ଆହୁରି କାହାର ନଜର ଲାଗି ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ପଙ୍ଗୁ ହୋଇଯାଉ । ମା ମଧ୍ୟ ତାଠାରୁ ଆହୁରି ବିଚିତ୍ର ଭାବ ଭିତରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲେ । ମୋ ଅଲିଅଳି କନ୍ୟା ସେମିତି ଅଲିଅଳି ହୋଇ ରହୁ । ସେ ଜୀଇ ବଞ୍ଚି ରହୁ । ମୋର ନୟନ ପିତୁଳା ହୋଇରହୁ । ମୋ ପ୍ରତିଭା ମୟୀ କନ୍ୟାର ପ୍ରତିଭା ଉପରେ ଆଉ କାହାର ଦୃଷ୍ଟି ନ ପଡୁ । ଶାରୀରିକ ସ୍ତରରେ ଯେତିକି ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେ ଭୋଗୁଛି ତାହାର ଅନ୍ତ ହେଉ । ସୁସ୍ଥ ଜୀବନଟିଏ ବଞ୍ଚୁ ମୋ ଝିଅ । କ’ଣ ମିଳିବ ସେ ପ୍ରତିଭାରୁ, ସେ ଯଦି ଏମିତି ସାରା ଜୀବନ ଅସୁସ୍ଥ ଜୀବନଟିଏ ବଞ୍ଚିଲା । ମୁଁ ତାକୁ ମୋ କାନି ତଳେ ସାତଗଣ୍ଠି ଦେଇ ରଖିବି । କୌଣସି ଅପଦୃଷ୍ଟି ଆଉ ତା’ର ମାନସିକ ସ୍ତରର ଯେମିତି କିଛି କ୍ଷତି ନ କରୁ । ସ୍ନେହଶୀଳା ମାଆ ଓ ସନ୍ତାନ ବତ୍ସଳ ବାପାଙ୍କର ଥିଲା ଏହି ବିଚାର ।

ନିୟତିର ବିଚାର ଥିଲା ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର । ପ୍ରତିଭା କ’ଣ କୋଉଠି କେବେ ଚାପି ହୋଇ ରହିପାରେ ? ତାର ଉଦ୍ଗୀରଣ ହେବ ହିଁ ହେବ । ସେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶ ଲୋଡେ଼ ସାତତାଳ ପଙ୍କ ଓ ସାତତାଳ ପାଣିକୁ ମଧ୍ୟ ଅନାୟସରେ ଭେଦି ବାହାରକୁ ଆସିପାରେ । ପ୍ରତିଭାମୟୀ ପ୍ରତିଭାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାହାହିଁ ହୋଇଥିଲା । ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭା ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଈଶ୍ୱରୀ ଆସନରେ ଅଧିଷ୍ଠିତା କରାଇଲା । ସେ ହଠାତ୍ ଈଶ୍ୱରୀ ପାଲଟିଗଲେ । ତାଙ୍କର ଈଶ୍ୱରୀୟ କବିତାମାନ ପାଠକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଐଶ୍ୱରିକ ଚେତନା ଭରିଦେଲା । ଯଥେଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସମ୍ମାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦର ପୁଷ୍ପ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଜଳିରେ ଅଜାଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିଲା । ତାଙ୍କର ଲେଖନୀ ଅଜସ୍ର ସ୍ରାବୀ ହେଲା । ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ୱର ହେଲା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା । କେବଳ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଭିତରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ସୀମିତ ରହିଲା ନାହିଁ । ନିତ୍ୟନୈମିତିକ ଜୀବନ ସାଉଁଟିଥିବା ଅଜସ୍ର ଅନୁଭୂତି ହେଲା ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିର କ୍ୟାନଭାସ । ଆଉ ମାଆଙ୍କ ପରି ସାଧାରଣ ମଣିଷଟିଏ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର “ଗୀତ” ଶୁଣି ଭାବ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଗଲେ । ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଭାମୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାର ଉତ୍ସ ପାଲଟି ଗଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହୋଇଗଲା । ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ର ପତ୍ରିକାରେ ତାଙ୍କର ଲେଖା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କଲେ । ଆକାଶବାଣୀ କଟକଙ୍କ ଆନୁକୂଲ୍ୟରେ କବିତା ଗଳ୍ପ ଏକାଙ୍କିକାମାନ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ଆଲୋକିତ ଅନ୍ଧାର ଏକାଙ୍କିକା ଅଗଷ୍ଟ ୧୯୯୬ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ଆଲୋକିତ ଅନ୍ଧାର ଏକାଙ୍କିକା ଅଗଷ୍ଟ ୧୯୯୬ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅଗଷ୍ଟ ୧୯୯୪ ମାର୍ଚ୍ଚରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ଅନୁରାଧା ଏକାଙ୍କିକା । ଏହାଛଡ଼ା ଆକାଶବାଣୀ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଏକ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚାରିତ କରିଥିଲେ ।